สัปดาห์นี้ผมได้ขับรถอิ่มหน่ำกันทีเดียว (22.4.06)
ปกติได้แต่หัดขับช่วงสั้นๆ หรือวันหยุดที่รถน้อยๆ ด้วยใจดวงน้อยๆ ที่อยากดูแมนในสังคมนี้บ้าง อายจริ้งเวลาเห็นผู้หญิงขับรถเก่งกว่าเรา จึง want ม๊ากอยากขับรถที่สุดเลยตอนนี้
ทุกวันพ่อผมจะไปหาปู่ย่านสาทรทุกวันอยู่แล้ว ปู่แกก็บ่นถามหาผมเป็นประจำ โธ่! ไม่อยากจะคุยผมเนี้ย หลานรักนะเฟร่ยย !! ส่วนตัวทำงาน 6 วันหยุดวันเสาร์วันเดียวก็อยากพักผ่อนซิคุณ จึงไม่ค่อยได้ไปเยี่ยมแกเท่าไหร่ แต่อาทิตย์นี้ ไม่ครับ!! เพราะ.........ถ้าไปเนี้ยจะได้ "ขับรถเต็มความรู้สึก" ก็เค้าหน่อย ทางไกลขึ้นและเป็นวันปกติรถเต็มถนนแบบสบายๆ
ขอเล่าตอนจบก่อน ตลอดทางขับได้โอเคนะไม่มีอุบัตเหตุใดๆ แต่เกือบครับพี่น้องไม่ใช่เกือบชน แต่..เกือบไม่ได้ขับ เพราะดันไปเฉียวรถมอไซต์ปุโรทังของเพื่อนบ้านล้มไปซะงั้น ใจงี้หายไปกว่าค่อน นึกว่าลางไม่ดีสงสัยไม่ได้ขับแน่กู ดีแค่สีติดมาเฉยๆ พ่อใจเย็นยังไฟเขียวให้ขับอยู่
วันนี้ก็ได้ขับไปทำงานอีก 1 วัน รู้สึกขับดีขึ้นเยอะ จังหวะเข้าเกียร์ ออกตัวสมูทขึ้นมาก การตัดสินใจดีขึ้น พร่องที่การเลี้ยวนิดหน่อย และอาการสำคัญสุดซึ่งคงต้องอาศัย"ชั่วโมงบิน"ช่วยรักษา คือไงดีอ่ะ เวลาขับรถแล้วต้องใช้สมาธิทั้งหมด (เน้นทั้งหมดของหัวใจจริงๆ) คือ จะไปคิดเรื่องอื่นไม่ได้เลย จะไปเส้นไหน จะออกขวาต้องเข้าเลนขวาแล้วนะ ประมาณนั้น ยิ่งวันนี้ขับนอกเส้นทาง ยิ่งฉิบหายหลงเส้นมั่วหมด อยู่ๆ ก็นึกไม่ออก นี่มันที่ไหนฟ่ะ ไม่สามารถคิดอย่างอื่นในหัวได้จริงๆ ต้องให้พ่อเป็นเนวิเกเตอร์จำเป็น คอยให้เสียงภาษาไทยกำกับตลอด
คงเป็นเพราะเราไม่นิ่งพอจะวางใจ ละใจจากรถได้บ้าง เหมือนคนขับรถเป็นชิวิตมั้งครับ แบบนั้นเค้าใช้ "เซ้นส์" ขับรถกันทั้งนั้นแหละ อืมม... วันหนึ่งเราจะโต๊ เราจะโต
